ทั้งสมาธิ และจิตใจในการทำงานของฉันในวันนี้ ถูกทำลายไปหมดสิ้น นับตั้งแต่ตื่นลืมตาขึ้นมา เฮ้อ~ ทำไมหนอ เรื่องราวหลายอย่างในชีวิต มันถึงไม่ดำเนินไปแบบเรียบง่าย อย่างที่ใจปรารถนา แต่กลับมีเรื่องให้ต้องคิด กังวล กลุ้มใจ หนักใจ และทุกข์ใจเรื่อยมา

บางคนคงพูดว่า "เป็นเพราะเราแบกมันไว้เอง" ... แต่ใครล่ะ จะอยากแบกเรื่องกลุ้ม ๆ ไว้กับตัว ฉันก็เป็นคนนึงที่อยาก "วาง" ทุกสิ่ง หากแต่ในทางปฏิบัติ มันไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่าย ๆ เอาซะเลย

2-3 สัปดาห์นี้ ฉันเสียงานเสียการ เพราะความคิดไปติดอยู่กับวังวนของปัญหา ซึ่งยังไม่รู้ทางแก้ และยังมองไม่เห็นทางออก

เมื่อไหร่หนอ ฉันถึงจะหลุดพ้นจากวังวนนี้สักที ... เหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนแทบอยากจะยอมแพ้ เหนื่อยจนน้ำตาไหลอาบแก้มแล้วเหือดแห้งไปเอง เหนื่อยจนเกินกว่าจะขอกำลังใจจากใครได้

ฉันอยากรู้เหลือเกิน ว่าฉันพลาดอะไรไป ยังมีอะไรอีกหรือที่ฉันควรทำ แต่ยังไม่ได้ทำ ... ทำไมฉันถึงเดินไปไม่ถึง "ทางออก" สักที