คิดถึงคอนโดอีกแล้ว...พับผ่าสิ นี่เป็นความคิดถึงครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ

ทุกครั้งที่มีเรื่องกลุ้มใจ ทุกข์ใจ เศร้าใจ หรือกังวลใจ ฉันมักจะต้องคิดถึงคอนโดอยู่เสมอ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ฉันรู้สึกว่า เมื่อเวลาที่ฉันอยู่ที่คอนโด ฉันจะมีสมาธิ และสมองแล่นได้มากกว่านี้

เฮ้อ... อยากกลับไปอยู่ที่คอนโดจัง แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี อีกใจนึงก็ไม่อยากทิ้งแม่ แต่ยิ่งนับวันที่ฉันอยู่ที่บ้านนี้ ก็มีแต่จะต้องเสียงานเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

กลุ้มๆๆๆๆ เครียดๆๆๆๆ จะมีใครเข้าใจความรู้สึกของฉันบ้างมั๊ยนะ

เฮ้อ... ใครเขาจะเข้าใจล่ะ ก็แม้แต่แม่เอง ก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของฉันเลย ถ้าฉันลองเอ่ยปากว่าอยากกลับไปอยู่คอนโด แม่ก็จะต้องพูดว่า "ก็ไปเถอะ แม่ไม่ได้ห้าม" คำพูดนี้มันทิ่มแทงใจฉันมาก  มันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดและอยากร้องไห้ ... แม่ไม่รู้เลยหรือยังไง ว่าเหตุผลที่ฉันมาอยู่ที่บ้านนี้เพราะอะไร มันไม่ใช่เพราะฉันเป็นห่วงแม่หรอกรึ

งานที่ฉันทำ มันจำเป็นต้องใช้ทั้งสมาธิ ความคิด และความเป็นส่วนตัวสูงมาก แต่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่วุ่นวายแบบนี้ ฉันจะไปเรียกเค้นเอาสมาธิมาจากไหนได้ T_T