ทุกครั้งที่มีเรื่องกลุ้มใจ ทุกข์ใจ เศร้าใจ หรือกังวลใจ ฉันมักจะต้องคิดถึงคอนโดอยู่เสมอ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ฉันรู้สึกว่า เมื่อเวลาที่ฉันอยู่ที่คอนโด ฉันจะมีสมาธิ และสมองแล่นได้มากกว่านี้

เฮ้อ... อยากกลับไปอยู่ที่คอนโดจัง แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี อีกใจนึงก็ไม่อยากทิ้งแม่ แต่ยิ่งนับวันที่ฉันอยู่ที่บ้านนี้ ก็มีแต่จะต้องเสียงานเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

กลุ้มๆๆๆๆ เครียดๆๆๆๆ จะมีใครเข้าใจความรู้สึกของฉันบ้างมั๊ยนะ

เฮ้อ... ใครเขาจะเข้าใจล่ะ ก็แม้แต่แม่เอง ก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของฉันเลย ถ้าฉันลองเอ่ยปากว่าอยากกลับไปอยู่คอนโด แม่ก็จะต้องพูดว่า "ก็ไปเถอะ แม่ไม่ได้ห้าม" คำพูดนี้มันทิ่มแทงใจฉันมาก  มันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดและอยากร้องไห้ ... แม่ไม่รู้เลยหรือยังไง ว่าเหตุผลที่ฉันมาอยู่ที่บ้านนี้เพราะอะไร มันไม่ใช่เพราะฉันเป็นห่วงแม่หรอกรึ

งานที่ฉันทำ มันจำเป็นต้องใช้ทั้งสมาธิ ความคิด และความเป็นส่วนตัวสูงมาก แต่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่วุ่นวายแบบนี้ ฉันจะไปเรียกเค้นเอาสมาธิมาจากไหนได้ T_T

บางคนคงพูดว่า "เป็นเพราะเราแบกมันไว้เอง" ... แต่ใครล่ะ จะอยากแบกเรื่องกลุ้ม ๆ ไว้กับตัว ฉันก็เป็นคนนึงที่อยาก "วาง" ทุกสิ่ง หากแต่ในทางปฏิบัติ มันไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่าย ๆ เอาซะเลย

2-3 สัปดาห์นี้ ฉันเสียงานเสียการ เพราะความคิดไปติดอยู่กับวังวนของปัญหา ซึ่งยังไม่รู้ทางแก้ และยังมองไม่เห็นทางออก

เมื่อไหร่หนอ ฉันถึงจะหลุดพ้นจากวังวนนี้สักที ... เหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนแทบอยากจะยอมแพ้ เหนื่อยจนน้ำตาไหลอาบแก้มแล้วเหือดแห้งไปเอง เหนื่อยจนเกินกว่าจะขอกำลังใจจากใครได้

ฉันอยากรู้เหลือเกิน ว่าฉันพลาดอะไรไป ยังมีอะไรอีกหรือที่ฉันควรทำ แต่ยังไม่ได้ทำ ... ทำไมฉันถึงเดินไปไม่ถึง "ทางออก" สักที

เหนื่อยจัง... ฉันรู้สึกเหมือนต้องวิ่งไปข้างหน้า เหมือนแมวที่ถูกหมาไล่กัด ... วิ่งไป วิ่งไป พร้อมกับต้องคิดหาทางตลอดเวลา ว่าจะพาตัวเองให้หลุดพ้นจากคมเขี้ยวของหมาดุตัวนี้ได้ยังไง ความคิดของฉันวิ่งวุ่นไม่น้อยหน้าสองมือสองขา ... บางครั้ง ดูเหมือนว่าความคิดจะวิ่งตามไม่ทันบิลแจ้งหนี้เสียด้วยซ้ำ -*-

ทุกเช้าที่ลืมตาขึ้นมา ฉันกลัวว่าตัวเองจะพบ "ทางตัน" ... ฉันจะทำยังไงดี

ถ้าเปรียบทางรอด เหมือนแสงสว่าง เดือนนี้ฉันก็ยังอยู่บนเส้นทางที่มืดมนเต็มที มีเพียงอย่างเดียว ที่ฉันยังพอมีเหลืออยู่ ก็คือ "ความหวัง" ... ฉันไม่กล้าสิ้นหวัง ... ฉันล้มไม่ได้

อย่างไรก็ตาม... ฉันก็คงจะต้องอยู่ที่บ้านนี้ ไปอีกพักใหญ่ ๆ จนกว่าฉันจะสามารถทำให้สถานการณ์ทุกอย่างเข้ารูปเข้ารอย และจนกว่าฉันจะเบาใจลงได้มากกว่านี้

.....

วกกลับมาที่เรื่องงาน สัปดาห์นี้งานค้างเยอะมากจริง ๆ ทำให้ยิ่งเพิ่มความหนักใจมากขึ้นไปอีก ช่วงวันหยุดยาว ฉันก็พักซะเต็มที่ไปหน่อย แทบจะไม่ได้หยิบงานขึ้นมาทำ มันก็เลยส่งผลมาถึงตอนนี้ ที่กลุ้ม ทั้งเครียด อยากทำงานให้เสร็จตามกำหนดทุกอย่าง ทุกเรื่อง ... แต่ดูวี่แววแล้ว มันเป็นไปได้ยากมากๆๆๆๆ จริง ๆ เฮ้อ....~

อยู่ที่บ้านนี้ ถ้าฉันนั่งซึม ๆ คนรอบข้างก็คงจะคิดว่าฉันบ้าไปแล้วแน่ ๆ ... ใคร ๆ ก็อยากให้ฉันทำตัวร่าเริง แอ็คทีฟตลอดเวลา ... แต่พวกเขาจะรู้บ้างมั๊ยว่า ฉันอยากเป็นตัวของตัวเอง ... ฉันอยากอยู่แบบเงียบ ๆ เหงา ๆ ในแบบฉบับของฉันเอง ... แม้ว่าฉันจะเหงา แต่ก็ใช่ว่า ฉันจะไม่มีความสุขเสียเมื่อไหร่ ... ตอนนี้ต่างหาก ที่ฉันกำลังไม่มีความสุข ที่ต้องแสร้งยิ้ม แสร้งหัวเราะ และพยายามสดชื่นตลอดเวลา

ฉันรู้สึกว่า ฉันกำลังใช้ชีวิต อยู่ในโลกของคนอื่น !

ความรู้สึกนี้ มันกัดกร่อนความสุขส่วนตัวของฉันไปทีละน้อย ... ฉันทำอะไรตามใจปรารถนาแทบจะไม่ได้เลย ... จังหวะการใช้ชีวิตของฉัน ไม่เหมือนใคร แต่ฉันกลับต้อง ดำรงอยู่ และหายใจ ในรูปแบบจังหวะชีวิตของคนอื่น ๆ

สักวัน จิตวิญญาณของฉันคงจะค่อย ๆ สลาย และหายไปในที่สุด